بررسی رفتار “سینوسی” محسن رضایی در انتخابات دهم ریاست جمهوری و فتنه بعد از آن، از موضوعات جالب است؛ بعد از اعتراض به انتخابات و البته ذکر دلیل مضحک برای انصراف از پیگیری آن، نامه‌ی اخیر او به رهبر انقلاب که نقل این روزهای محافل و گپ و گفت‌های سیاسی شده است، شاهکار رفتارهای رضایی در روزهای بعد از انتخابات است.

حتی اگر بخواهیم با نگاهی کاملا خوش‌بینانه به این ماجرا نگاه کنیم و این کار رضایی را به عدم درک درست وی از شرایط کشور ربط دهیم، یک ابهام بزرگ مانع از شکل گرفتن این حسن ظن می شود؛ چرا محسن رضایی در شرایط مسموم فعلی چنین نامه‌ای را خطاب به رهبر انقلاب در رسانه‌ها منتشر کرده و این کار به دور از هیاهوی رسانه‌ای انجام نداده است؟

این ابهام وقتی بیشتر می‌شود که شایعات جسته و گریخته‌ای هم از فشار رضایی به صدا و سیما برای پوشش خبری انتشار این نامه به گوش می‌رسد.

….

از بعضی پیش‌بینی های عجیب و غریب رضایی مثل حمله نظامی به ایران که بگذریم حافظه تاریخی ملت هنوز هم نقش تاریک او را در مواقع حساس از یاد نبرده است. فشار به امام برای تداوم نخست وزیری میرحسین علی رغم خواست رئیس جمهور و نمایندگان ملت در سال ۶۴، ادامه مذاکرات با مقامات آمریکایی در قضیه مک فارلین علی رغم دستور حضرت امام(ره)  و نامه به امام(ره) در سال۶۸ در مورد ضرورت پذیرفتن قطع‌نامه که بعدها امام(ره) از آن به نوشیدن جام زهر تعبیر کردند، نمونه‌هایی از این رفتارهای محسن رضایی است.

…

رهبر انقلاب چند صباحی است که نسبت به بی بصیرتی هشدار می‌دهند و در سخنرانی اخیرشان هم از سست عنصری بعضی از خواص نالیده‌اند.

شاید پا گذاشتن بر نفس و فراموش کردن خود در عمل به وظایف اجتماعی، یکی از راه‌های بصیر شدن باشد…

… من کان لله کان الله له

نوشته ای از admin \\ tags: انتخابات ریاست جمهوری, بصیرت, سست عناصر

بعد از اعلام نتایج انتخابات و ظهور آشوب‌های خیابانی که با صحنه گردانی میلیشیای وابسته به ستاد میرحسین موسوی خسارات زیای به اموال عمومی و همچنین سرمایه‌ی اجتماعی نظام وارد شد، خیلی‌ها با نگارش مطاالب مختلف، این آشوب‌ها را ناشی از توهم موسوی دانستند. از جمله این افراد خود من بودم؛ آن زمان اعتقادم این بود که موسوی به علت غیبت در فضای گفتمان‌های سیاسی در بیست سال گذشته، در انتخاب مشاورینش دچار اشتباه شده  و عناصر تندرو و اپوزوسیون مجاهدین و مشارکت با قرار گرفتن در حلقه اول مشاورین وی، از این فقر گفتمانی سوء استفاده کرده و با انتشار نظر سازی‌های کذب او را از نظر روانی تحت تاثیر قرار داده‌اند به گونه‌ای که او از پیروزی در این انتخابات مطمئن بوده و تقلب را تنها راه باقی مانده برای رقیبش قلمداد می‌کرده است.

اما گذشت زمان نشان داد که این تنها عامل توهم موسوی نیست و به نظر می رسد او از نوعی ساده لوحی هم رنج می‌برد که به خصوص در اتخاذ مواضع عجیب وی در دوران قبل و بعد از انتخابات هم دخیل است. وقتی در دوران تبلیغات انتخاباتی از طیف ارزش‌مدار و مسلمان حامی موسوی می‌پرسیدیم در شرایطی که هنجار شکنان مجاهدین و مشارکت گردانندگان اصلی ستاد آقای موسوی هستند و طبیعی است به فرض پیروزی ایشان در انتخابات، گردانندگان اصلی دولت وی هم همین افراد خواهند بود؛  شما و آقای موسوی که داعیه امام و انقلاب را دارید چطور می‌خواهید با این افراد که در دوران حاکمیت دوم خرداد رسما شعار کنار گذاشتن امام و پناه بردن به ارزش‌های لیبرال دموکراسی غربی را سر می‌دهند، کنار بیایید می گفتند نه شما نمی دانید؛ مهندس دارد با اینها بازی می کند و بعد از اینکه در انتخابات پیروز شد قطعا اینها را کنار می گذارد.

حس دیکتاتور مآبانه موسوی در کنار این ساده لوحی باعث شده تا روز به روز بر دامنه توهم وی افزوده شود. آخرین مورد از این توهمات  اظهار نظر خنده دار وی در مورد عاملان اهانت به تصویر امام راحل دید که او مدعی شده حامیان وی به امام اهانت نمی کنند؛ احتمالا آقای موسوی نمی‌داند طیف اصلی حامیان وی و اغتشاش‌گران این روزهای تهران، سلطنت طلب‌ها و کمونیست‌هایی هستند که اساسا هیچ اعتقادی به امام و انقلاب ندارند و فقط از این جهت حامی موسوی شده‌اند که او را عاملی برای ضربه زدن به نظام و انقلاب یافته‌اند.

جدای از شعار کشف حجاب در روز ۱۶ آذر که از سوی حامیان جنبش سبز سرداده می‌شد، اوج حرکت‌های دوگانه و مضحک موسوی و حامیانش را در حرکت آنها در اهانت به حضرت امام(ره) و رهبر انقلاب دید که ماهیت اصلی آنان را برای ملت نشان داده است. داستان این اهانت همچون اهانت نشریه فاراد در اوایل دهه ۷۰ و سکوت خاتمی به عنوان وزیر ارشاد وقت در قبال آن است که چهره واقعی جناح چپ که همواره شعار حمایت از امام را سر می‌داد را برای افکار عمومی روشن ساخت.

علاوه بر این، دوگانگی در شعار آنان برای سوء استفاده از محرم و ایام عزاداری سیدالشهدا هم به وضوح قابل ملاحظه است. این گروه‌ها که در دوران دوم خرداد می‌گفتند: مبانی دینی و وحی یک حادثه‌ی تاریخی بود، معرفت دینی بازتاب معرفت انسان در شرایط محیطی است،نعوذا بالله  وحی افسانه است و پیامبر مجنون بوده، عاشورا و کربلا یک حادثه‌ی خشن تاریخی بوده  و تا جایی رفتند که گفتند برای حفظ نشاط اجتماعی نباید عکس شهدا یا اسم شهدا را روی در دیوار گذاشت و خزعبلاتی از این دست؛ حالا طرفدار همت و باکری شده‌اند و دم از محرم و عزاداری برای سید الشهدا می‌زنند.

آن موقع می‌گفتند محرم و عاشورا یک اشتباه بوده و چون مروج خشونت است باید از ذهن جامعه حذف شود و حالا سینه چاک محرم و عاشورا شده‌اند؛ بهتر است این افراد اگر دین ندارند لااقل اندکی شرافت داشته باشند و اعتقادات میلیون‌ها شیعه‌ی ایرانی را برای دست یافتن به توهمات زود گذرشان به بازی نگیرند.

البته حافظه تاریخی ملت ایران تجربه‌های جالبی از این دست اقدامات در ذهن دارد. رضا میرپنج هم زمانی برای رسیدن به قدرت دسته عزاداری راه انداخت و به دیدار علما رفت، اما اندکی نگذشت که کوس رسواییش در مخالفت با دین و شریعت از بام به زمین افتاد؛ و مکروا و مکر الله والله خیر الماکرین؛

نوشته ای از admin \\ tags: انتخابات ریاست جمهوری, رقابت های سیاسی در ایران, سیاست, عاشورا, محرم

روزها یکی یکی میرن و میان ولی گویا اینا دست بردار نیستن؛ دیگه از انتخابات، موضوعات انتخاباتی و اصلا هر چیزی که ربط به انتخاب کردنداشته باشه، بدم میاد. معتقدم توی این انتخابات من بهترین انتخاب رو کردم و جریانات بعد از انتخابات هم من رو بر عقیده و انتخابم مصمم تر کرده ؛ پاش هم برسه حاضرم مستدل دربارش بحث کنم و همونطور که از قبل از انتخابات تا الان این رویه ام بوده و سعی کردم صحت انتخابم در رای دادن به احمدی نژاد رو ثابت کنم باز هم این کار رو بکنم؛ ولی این فضا دیگه حالم رو به هم میزنه اصلا دیگه از نوشتن، حرف زدن، استدلال کردن درباره انتخابات بدم میاد.

از این فضای مسموم بعد از انتخابات که یه عده آدم بی ظرفیت و متوهم به وجود اوردن و وقتی که نتونستن اعتماد مردم رو جلب کنن، می خوان کل بازی رو به هم بریزن و یا به قول یکی از خودشون “جر زنی” کنن بدم میاد؛ سرمایه عظیم اجتماعی و حضور ۸۵ درصدی ملت رو با یه پیت بنزین اراذل و البته کبریتِ موضع گیری ها و نظرات پر از توهمشون آتیش زدن و و دست بردار هم نیستن؛ ادعا هم دارن که کارشون اعتراض مدنیه ….. با این کارا شیرینی این انتخابات و حضور گسترده ملت رو توی دهن همه تلخ کردن……اصلا اجازه شادی کردن رو بهمون ندادن……ولش کنید اصلا…. این روزها برای هیچ کس دل و دماغ نمونده…..بگذریم.

من هم این روزها نه حوصله بحث دارم و نه حوصله درس…..حوصله خودم رو هم ندارم؛ خدا امتحانات این ترم رو به خیر بگذرونه…..این رفقایی هم که پارسال همراهشون کربلا رفتم امسال هم قراره انشااله دوباره مشرف بشن ولی گویا من توفیق تشرف به بهشت روی زمین رو ندارم…..این بیشتر از هر چیزی دلم رو میسوزونه …… اللهم الرزقنا کربلا….

الان فقط به این امید روزگار میگذرونم که ۲۹ تیر زودتر برسه ……البته تا یار که را خواهد میلش به که باشد!

نوشته ای از admin \\ tags: انتخابات ریاست جمهوری, کربلا

نوشته ای از admin \\ tags: انتخابات ریاست جمهوری, تاریخ, تاریخ معاصر ایران, جمهوری اسلامی, رقابت های سیاسی, فرهنگ, گروه های سیاسی

۱-  سخن گفتن و نوشتن درباره نقاط ضعف و قوت آقای میرحسین موسوی سخت است؛ چه از آن جهت که ایشان اولاد پیامبر(ص) هستند و تکریم منسوبین به اهل بیت یکی از شاخصه های فرهنگی ما ایرانیان است و چه از آنجا که سال هاست ایشان از صحنه سیاسی و سطح اول اداره کشور و جریانات سیاسی به دور بوده اند و طبیعتا آرا و افکارشان را که احتمالا در گذر زمان دچار تغییراتی نیز شده به سختی می توان با سنجه ای دقیق مورد ارزیابی و کنکاش قرار داد و در مورد آن قضاوت کرد. اما به هر تقدیر حضور یکباره ایشان در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری سوالات زیادی را در اذهان ایجاد کرده است که مهم ترین آن چرایی حضور ایشان در این دوره از انتخابات و تغییر رویه بیست سال گذشته اش می باشد.

۲-  برای نسل سوم و چهارم انقلاب، نام آقای موسوی نام آشنایی نیست. البته برای کسانی که کمی با تاریخ معاصر ایران آشنا هستند، نام ایشان تداعی کننده ی سال های ۶۰ تا ۶۸ است که سمت نخست وزیری ایران را برعهده داشتند ولی بعد از آن در هیچ برهه سرنوشت سازی از تاریخ پر فراز و نشیب این سرزمین حضور نداشته اند.

او پس از پایان دوران نخست وزیری به وزارت خارجه رفت و در آنجا مسولیت اجرای طرحی در مورد روابط با کشورهای تازه استقلال یافته از شوری سابق را برعهده گرفت اما بعد از مدتی این مسولیت را رها کرد و به کارهای هنری و تدریس در دانشگاه پرداخت؛ حافظه تاریخی ملت ایران هیچ حضور موثر و یا فعالیت نفیی و یا ایجابی مثمر ثمری را از ایشان در ذهن ندارد. تنها خاطرات به یاد مانده سمت مشاورت آقای رفسنجانی و همچنین اعتراض او به شیوه اداره مناطق آزاد کشور می باشد.

در دوران دوم خرداد نیز او سمت مشاورت ارشد آقای خاتمی را بر عهده گرفت اما باز هم در صحنه سیاسی ایران غایب بود؛ نه در مقابل تندروهایی که کمر به استحاله نظام و انقلاب بسته بودند واکنشی نشان داد و نه در دفاع از حقوق ملت و مقابله با زیاده خواهی های اروپایی ها فریادی از او شنیده شد.

۳-  موسوی پدر جناح چپ نبود اما «برادری» بود که جناح چپ را در سال های دهه ۶۰ به خوبی تر و خشک کرد و کمک کرد تا رشد کنند. در دوران صدارت او بود که نهال دولت نشینی بیست و چند ساله طیف خاصی از مسئولین در ادارات و وزارت خانه های این مملکت کاشته شد.

حافظه تاریخی ملت هنوز به یاد دارد که در جریان برگزرای انتخابات دومین دوره مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۶۳، هفت تن از وزراء و مسئولین دولت آقای «میرحسین موسوی» با انتشار بیانیه ای اعلام کردند در این انتخابات از نامزدهای «دفتر تحکیم وحدت»، «انجمن اسلامی معلمان» و «خانه کارگر»، حمایت خواهند کرد؛ هرچند انتقادات و اعتراضات صورت گرفته از سوی نهادهای ناظر باعث شد تا این افراد تلویحا اعلام کنند که این حمایت نه از جایگاه حقوقی آنان و بلکه از جایگاه حقیقی و به عنوان یک شهروند صورت گرفته است، اما به هر تقدیر این اولین دخالت رسمی بخشی از نخبگان و کارگزاران حاکم در دولت برای تاثیرگذاری در جریان رقابت های سیاسی جمهوری اسلامی و باقی ماندن در قدرت بود و شاید سرآغازی برای ظهور تکنوکرات های دولت نشین.

۴-  جناح چپِ دهه ۶۰ جدای از شعار پیروی از خط امام و تمسک به ارزش های انقلاب، شعارهای تند و رادیکالی در سیاست خارجی و اقتصاد دولتی سر می داد که هنوز هم در حافظه تاریخی ملت ایران به عنوان شاخصه های دولت آن دوره به جای مانده است. از اقتصاد مبتنی بر کپونیسم و کاهش نقش بخش خصوصی گرفته تا شعار حمایت از نهضت های آزادی بخش جهان و مبارزه با آمریکا که همگی یاد آور چهره دهه ی شصتی جناح چپ است.

اما با روی کار آمدن دولت سازندگی فرایند تغییر گفتمان نیروهایی که به جناح چپ مشهور بودند هم آغاز شد. میرحسین موسوی که مسئولیتی مهمی نداشت و کم کم هم از اندک مسئولیت هایی که داشت کناره گیری کرد و بدین ترتیب جناح چپ بی برادر شد؛ تعدادی از وزرای دولت او که در دولت آقای هاشمی هم حضور داشتند کم کم سیاست های تعدیل را در پیش گرفتند و همراه با سیاست های اقتصادی دولت تعدیل شدند. گروهی نیز که بیرون از دولت مانده بودند جذب محافل روشنفکری همچون حلقه کیان و یا مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری شدند و آنان نیز شعارهای سوپر رادیکالشان را با اندیشه ها بر گرفته از روشنفکری غربی مبتنی بر لیبرال دموکراسی تغییر دادند.

فضا به گونه ای بود که خیلی ها حتی از مطرح کردن شعارهای عدالت محور و و مبتنی بر ارزش ها و اصول انقلاب واهمه داشتند در این بین افرادی هم بودند که احتمالا به خاطر ترس از عدم اقبال مردم نسبت به شعارهایشان که نزدیک به گفتمان انقلاب بود از شرکت در فعالیت های سیاسی خودداری می کردند. نمونه هایی از عدم مشارکت فعال گروه های ارزش مدار جناح های چپ و راست در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ به خوبی نمایان گر این شرایط است.

۵-  پیروزی احمدی نژاد در انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری خیلی ها را شگفت زده کرد. احمدی نژاد توانسته بود با شعارهای عدالت محور که بر گرفته از گفتمان انقلاب بود و در حالی که مستقلا در عرصه انتخابات حاضر شده بود، پیروز انتخابات لقب بگیرد.

این پیروزی خیلی ها را به فکر انداخت که انگار می شود با شعارهای برگرفته از گفتمان اصیل انقلاب و اندیشه های حضرت امام و رهبر معظم انقلاب در این کشور حیات سیاسی داشت؛ از جناح راست گرفته که کاندیداهایش در انتخابات نهم از تبلیغات «بلر» کپی برداری کردند تا جناح چپی که برای پیروزی در انتخابات به شعارهای ساختار شکنانه ی استحاله طلبان و اپوزوسیون متمسک شده بود.

البته در این بین مهندس موسوی هم که در این سال ها همیشه از حضور در صحنه طفره رفته بود از این قاعده مستثنا نبود؛ پیروزی گفتمان بازگشت به ارزش های انقلاب او را که همواره از حضور در صحنه بیم داشت، به فکر بازگشت انداخت. و اینگونه شد که در سال های بعد از پیروزی احمدی نژاد موسوی بعد از مدتها بر صفحه مجلات و نشریات  نزدیک به جناح چپ ظاهر شد و تصویر و اظهار نظرها و تحلیل های او در این نشریات نقش بست.

۶-  میرحسین حضور مجددش در صحنه سیاسی کشور را مدیون احمدی نژاد است. او که در بیست سال گذشته به دلیل تغییر گفتمان حاکم بر تعدادی از گروه های سیاسی کشور هیچ گاه شجاعت مطرح کردن و پیگیری شعارهای پیشینش را نداشت، امروز با رواج یافتن دوباره گفتمان امام و رونق یافتن دوباره ارزش های انقلابی، دوباره اعتماد به نفس خود را باز یافته و بر سال هایی که او و البته طیف ارزش مدار جناح چپ غیبت را بر حضور در جامعه ترجیح داده بودند و یا بعضا در راه استحاله شدن گام برداشته بودند، مهر پایان زده شده است.

۷-  میرحسین در سالهای غیبتش همواره با این چالش مواجه بوده که چگونه میان ارزش ها و آرمان های انقلابی و شعارهای رادیکال تعدیل اقتصادی و توسعه سیاسی که از سوی هم جناحی های سابقش سر داده می شد، پیوند برقرار کند و آنان را با خود همراه سازد. او البته در کنار این موضوع از آن جهت هم بیم داشت که با توجه به تغییر ذائقه سیاسی نخبگان با حضور در صحنه اول سیاسی و احیانا نه شنیدن از نخبگان و گروه های سیاسی برای همیشه به یک بازنشسته سیاسی تبدیل شود. اما تجربه «احمدی نژاد» او را به حضور مجدد امیدوار کرده است.

اشتباهات استراتژیکی که میرحسین موسوی بعد از کاندیدا شدن در انتخاب تاکتیک های انخاباتی و همچنین شرکای سیاسیش انجام داده در کنار ابهاماتی که درباره عملکردش در دوران بیست سال غیبت در صحنه سیاسی وجود دارد، چالش های زیادی را برای او به وجود آورده است. میر حسین از یک سو تلاش دارد چهره دهه شصتی جناح چپ را در اذهان زنده کند و از سوی دیگر خط و مرزش را با گروه های استحاله طلب دوم خردادی که البته او در دهه شصت نقش برادری دلسوز را در رشد آنها ایفا کرده بود، مشخص نکرده است. او هنوز فکر می کند برادر بزرگتر جناح چپ است و می تواند در صورت کسب رای استحاله طلبان را زیر بیرق خود جمع کرده و آنها را در مرزهای خط قرمز نظام کنترل کند.

مشکل اصلی میرحسین آنجاست که او به علت غیبت در فضای مراودات گفتمانی گروه های سیاسی در بیست سال اخیر، به خصوص در اتخاذ موضع صحیح نسبت به مسایل روز با فقر شدیدی رو به روست که حتی برای خود او هم سردرگمی ایجاد کرده است و همین باعث شده تا علاوه بر اینکه در اتخاذ موضع سریع و مبتنی بر اصول انقلاب در قبال این مسایل ناتوان باشد، خواسته یا ناخواسته هم زمینه برای وام گرفتن از گفتمان شرکای سیاسی و انتخاباتیش در این حوزه ها فراهم شود؛ این شرایط که گاه به صورت تناقض در سخنرانی ها و اظهار نظرها نمود یافته، تعارضات ذهنی شدیدی را در ذهن طرفدارانش _ چه طیف ارزش مدار و چه طیف استحاله طلب _ ایجاد کرده و البته در نگاه جامعه به او و قضاوت در مورد برنامه ها و اهدافش به شدت موثر است.

نوشته ای از admin \\ tags: اقتصاد, انتخابات ریاست جمهوری, تاریخ, تاریخ معاصر ایران, جمهوری اسلامی, رقابت های سیاسی, فرهنگ, گروه های سیاسی

در جریان برگزرای انتخابات دومین دوره مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۶۳ برگزار شد،۷ تن از وزراء و مسئولین دولت آقای «میرحسین موسوی» با انتشار بیانیه ای اعلام کردند در این انتخابات از نامزدهای «دفتر تحکیم وحدت»، «انجمن اسلامی معلمان» و «خانه کارگر» که لیست مشترک داده بودند، حمایت خواهند کرد؛ هرچند انتقادات و اعتراضات صورت گرفته از سوی نهادهای ناظر باعث شد تا این افراد تلویحا اعلام کنند که این حمایت نه از جایگاه حقوقی آنان و بلکه از جایگاه حقیقی و به عنوان یک شهروند صورت گرفته است، اما به هر تقدیر این اولین دخالت رسمی بخشی از نخبگان و کارگزاران حاکم در دولت برای تاثیرگذاری در جریان رقابت های سیاسی جمهوری اسلامی و باقی ماندن در قدرت بود و شاید سرآغازی برای ظهور تکنوکرات های دولت نشین.

علی رغم تلاش دولت نشینان، جناح چپ موفقیت چندانی در انتخابات مجلس دوم کسب نکرد و اکثریت مجلس در اختیار  جناح راست قرار گرفت و بدین ترتیب احتمال تغییر نخست وزیر شدت یافت. از این رو کاگزاران حاکم در دولت و نزدیکانشان در مجلس تلاش کردند با رایزنی های پشت پرده ای را آغاز کردند. آنها تاکید می کردند تغییر نخست وزیر به ضرر «کشور و نظام» است و با این استدلال هم از حضرت امام(رض) هم خواستند تا در فرایند انتخاب نخست وزیر دخالت کنند و بالاخره هم امام پذیرفتند و با انتشار نامه ای، بر عدم تغییر نخست وزیر تاکید کردند و بدین ترتیب اداره کشور برای ۴ سال دیگر در دست آنها باقی ماند.

دلیل اصلی کاندیداتوری میرحسین موسوی چیست؟ یعنی این بار هم همان حلقه مدیران، میرحسین را وارد عرصه انتخابات کرده اند تا دوباره به قدرت برگردند؟

نوشته ای از admin \\ tags: افزودن برچسب تازه, انتخابات ریاست جمهوری, تاریخ, تاریخ معاصر ایران, جمهوری اسلامی, رقابت های سیاسی, گروه های سیاسی